مقدّمه بر نصاب الصبيان بنام خدا نفوذ زبان و ادبيات عرب بعد از اسلام در ايران و احتياج مردم مسلمان اين كشور به فهم لغت قرآن كريم و احاديث نبوى ، علماى ايران زمين را بر آن داشت كه بجمع لغات عرب و ترجمهء آن به زبان فارسى پرداخته فرهنگهايى دو زبانه ترتيب دهند . چون آموختن زبان سامى تازى نوباوگان ايرانى را دشوار مينمود ، براى سهولت تعليم لغت عرب بكودكان پارسى زبان ، بعضى از دانشمندان بفكر آن افتادند كه مفردات لغت عرب را در ابياتى بشعر آورند و از نيروى حافظهء اطفال مدد گيرند و آن كلمات را ورد زبان ايشان سازند . گويا نخستين كسى كه از دانشمندان عربىدان ايرانى لغت عرب را بشعر پارسى آورده باشد ، ابو نصر بدر الدين مسعود بن « 1 » ابو بكر بن حسين بن - جعفر فراهى سجزى ( سگزى ) است . فراه ( فره Farah ) از شهرهاى پيشين سيستان بود و اكنون شهرى در جنوب غربى افغانستان است و مركز ولايتى به همين نام مىباشد كه يك هزار و هفتصد

--> ( 1 ) - نام او را ابو نصر بدر الدين محمد يا محمود نيز نوشته‌اند